Geen bestemming op zich, maar een korte tussenstop voor wie het nabijgelegen Musée de Préhistoire d’Île-de-France bezoekt.

Het was even zoeken naar de juiste reden waarom dit zwembad ons wél boeit, terwijl we ons hoofd niet omdraaien voor de vele nieuwe zwemoases die de voorbije jaren overal zijn opgeborreld.

De seventies-architectuur, de vorm, het idee, de kleur, de zwarte rubbers, de ramen als zaadpitjes, de patina op het old-school polyester, het opendraaien naar de zon… Uiteraard. De naam zegt het zelf…

Maar het is niets van dat.

Het is nostalgie.

Nostalgie naar een overheidsapparaat dat uit 150 ingezonden projecten dit soort ontwerp laat winnen — en er vervolgens ook honderdtachtig van bouwt.

‍