Hier bezoek je twee tijdperken tegelijk.
Zeshonderdduizend jaar versus vijftig jaar.
‍

Of juister:
Silex brut versus béton brut.

Architect Roland Simounet, die later het LaM in Villeneuve-d'Ascq bouwde, wist ook hier een meesterwerk neer te zetten. Hij voelde destijds perfect aan dat de prehistorie zich niet zou laten bundelen in frêle architectuur. En vermoedelijk had hij toen al door dat honderden steentjes en beentjes wat weinig force zouden hebben om bezoekers te enthousiasmeren. Hij antwoordde met een betonnen gebouw dat minstens evenveel de moeite is als de inhoud.

Gebouwd begin jaren tachtig, wint dit brutalistische icoon met de tijd alleen maar aan kracht. Bos en mos zorgen voor een natuurlijke patina die hier bijzonder goed bij past. Mooie doorzichten en patio's volgen elkaar op als verlengde van het omliggende bos.

Na al die jaren is het interieur nog opvallend origineel gebleven. Al kan het wel wat liefde gebruiken — en vooral een scenograaf die evenveel van architectuur als van de prehistorie houdt.

‍